Huh? Een foto van een motor op het circuit? Groeien deze ook in het wild?

Wat heeft dit met de natuur te maken denk je dan? Nou, eigenlijk niet veel, maar omdat motorrijden een andere hobby van mij is, leek het me wel leuk om deze hobby te combineren met fotografie: motografie dus.

De mogelijkheid om een vriend te fotograferen terwijl ie 100-200 km/u voor mijn neus langs sjeest op het circuit van Assen is natuurlijk hartstikke gaaf. Ik heb advies gekregen van twee pro’s (Ad en Mariska) over locaties, standpunten en lichtinval, en daar ben ik ze heel erg dankbaar voor.

Omdat het circuit een aantal bochten heeft die vernoemd zijn naar de naastgelegen natuurgebieden, heeft deze blog toch nog een beetje wat ‘natuurlijks’ 😉

De ‘Haarbocht’ bijvoorbeeld is vernoemd naar het Haarbos, wat weer verwijst naar het oorspronkelijk ruig begroeide heideland De Haar. De ‘Ossenbroeken’ is een bocht dat vernoemd is naar een weidegebied waar de boeren van het naast het circuit gelegen dorp Witten hun ossen vet mestten. Op de plaats van de bocht genaamd ‘Strubben’, groeiden schrale, ruwe bosschages: strubben. De bocht dat vernoemd is naar een langgerekt puur veengebied dat qua vormgeving op een slang lijkt, heet de ‘Veenslang’. De ‘Ruskenhoek’ is een verbastering van ruige hoek; een onbegaanbaar gebied met veel ruige wildernis. Onderstaande foto is daar genomen.

De volgende twee foto’s zijn genomen bij ‘Stekkenwal’. Een snelle bocht met een forse positieve verkanting.

Na de bocht kan vol geaccelereerd worden richting ‘De Bult’. Deze bocht heeft geen topografische verwijzing, maar is zo genoemd vanwege de karakteristieke ligging tegen een oorspronkelijk bultvormig stuk heide.

Na ‘De Bult’ komt ‘Mandeveen’. Deze naam stamt uit de tijd dat iedere boer uit Witten en Assen recht had op enige wagens turf uit het ‘mandelige veen’.

De rijder die ik heb mogen fotograferen is een vriend van mij, Chris, die al een tijdje enthousiast aan het racen is. Zijn bijnaam ‘Chrissifumi’ is afgeleid van Rossifumi, de bijnaam van Valentino Rossi, de grootste motorcoureur van deze tijd, die zijn bijnaam weer heeft gekregen van een bekende Japanse coureur Norifumi Abe … dus … vandaar :-)

Chris komt met 100-200 km/u voorbij en de kunst is dan om met de camera en telelens mee te bewegen om hem en zijn motor scherp erop te krijgen terwijl de wielen en achtergrond beweging laten zien. Een sluitertijd tussen de 1/200e en 1/500e scheen een mooie instelling te zijn, maar dit was wel een hele moeilijke uitdaging. Zeker omdat ik geen statief wilde gebruiken, want dat belemmerde mijn bewegingsvrijheid. Na een tijdje triggerhappy ‘schiet maar raak voor een knaak’ de ontspanknop te hebben ingedrukt en 6,5 foto’s per seconde doorheen gejaagd te hebben, was het tijd om de standpunten uit te kiezen die het meest interessant waren. Lang leve het digitale tijdperk, want je zou maar de ruim 1800 foto’s die geschoten zijn, moeten ontwikkelen in de donkere kamer …

Een geweldige ervaring om mee te maken. Sowieso om de sfeer in de pitbox en langs het circuit te voelen, maar ook om zoiets te fotograferen. De volgende keer ga ik proberen om de inhaalacties op de gevoelige plaat te zetten. Dus Chris, no pressure, maar inhalen doe je dus in de bocht waar ik sta 😛

Carl Noya