Mooi hè.

Dat vind ik nou ook. Via collega-fotograaf Peter kreeg ik de tip om de fuutjes die hij op het nest had gespot, op te gaan zoeken om te kijken of ze al met de jonkies aan het zwemmen waren. Ik voelde me vereerd met deze waardevolle tip en greep de kans met beide handen aan.

In eerste instantie kon ik de fuutjes niet vinden, maar na een paar kilometer heen en weer geloop zag ik wat beweging uit het riet komen op de plek waar ik gewoon de eerste keer begon. Ze deden het erom. Het leek ook alsof ze me riepen. “Kom je nou, we zijn zover”. Hop, gelijk plat op mijn buik, maar door al dat hoge riet op okselhoogte weinig fuut te zien… En hoger fotograferen door het rietgras heen leverde wel een mooi dromerig beeld op, maar geen interessant standpunt.

Dan maar langzaam tijgeren naar de meest geschikte locatie waar geen riet zat. Een mooi plekje langs de kant van het water gevonden dat ook nog eens lager lag dan de rest van de kant. Yes! De camera precies op het randje van de kant en de telelens nèt boven het water om vanaf een mooie hoogte te fotograferen. Met een beetje nek-rekken kon ik nog maar net door de zoeker van de camera kijken… Maar oh, oh, oh, wat een mooi laag standpunt.

De lens hing een paar centimeter boven het water, dus een kleine beweging zou nattigheid opleveren. Op zich vind ik een beetje nattigheid niet erg, maar mijn apparatuur kan er niet zo goed tegen. Ik echter, lag gestrekt in zompig gras vanwege de bak regen die naar beneden was gekomen… Al tijdens het tijgeren voelde ik natte knieën en ellebogen, maar tijdens het plat liggen aan de waterkant voelde ik al snel nattigheid tussen mijn ballen. Een stemmetje in mijn hoofd zei: “je moet er wat voor over hebben”. En dat stemmetje hield pas op totdat ik besloot om te blijven liggen en te genieten van het uitzicht. Dus zodoende bleef ik twee uurtjes rustig liggen om het schouwspel te bekijken van de familie fuut. Eén fuut dook de visjes op, overhandigde deze aan de geliefde partner, waarna de kleintjes onder het verenkleed van de ouder vandaan kwamen en gevoerd werden. Prachtig om te zien. En natuurlijk prachtig om te fotograferen.

Als de kleintjes door hadden dat er een lekker visje aankwam, sprongen ze enthousiast het water in om een wedstrijdje te houden wie het eerst het visje kon pakken. Eenmaal uit het ei gekropen, kunnen kuikens na een paar dagen namelijk al zwemmen, dus dat wilden ze natuurlijk even demonstreren. Van korte duur, want deze kleine zebra’s werden al snel weer teruggefloten om weer plaats te nemen op de rug van de ouder zodat ze beter beschermd zijn tegen rovers (bijvoorbeeld roofvissen en reigers).

Als je zo gefocust bent op het schouwspel en de fuutjes volgt door de zoeker van de camera, wil het wel eens voorkomen dat je heel iets anders scherp in beeld krijgt als je speelt met de scherpstelpunten…

Al doende leert men. Ik ook.

Deze foto’s konden alleen maar gemaakt worden vanwege de tip van Peter, daar ben ik hem zeer dankbaar voor. Uiteraard heb ik eerst met hem overlegd om ze te plaatsen op mijn blog en daar had hij geen moeite mee. “Mijn tijd komt nog wel”, zei hij. Dat geloof ik ook direct. Ik denk dat ik niet lieg als ik zeg dat er dit jaar ongetwijfeld een mooi verslag van hem uitkomt over de fuutjes. No pressure Peter 😉

Carl Noya